บทความ - 00124 : Tale of Starfish

Tale of Starfish

ในเช้าของวันที่อากาศแจ่มใสวันหนึ่ง
มีชายผู้หนึ่ง บังเอิญผ่านมาเห็นฝูงปลาดาวนับร้อยนับพัน
นอนเกยตื้นกระจัดกระจายอยู่บนหาดทรายขาว
ยาวเป็นแนวจนแทบจะสุดสายตา
เขารู้เหมือนทุกคนว่า แสงแดดจากดวงอาทิตย์ที่ค่อย ๆ ขยับตัวสูงขึ้น
กำลังคร่าชีวิตของปลาดาวให้แห้งตายคาพื้นทรายไปทีละน้อย
เขาจึงตัดสินใจเดินตรงรี่เข้าไปหยิบปลาดาว
เพื่อนำไปหย่อนคืนลงในน้ำทะเลด้วยท่วงท่าจริงจัง ตัวแล้วตัวเล่า

ชายอีกคนหนึ่งที่เดินสวนมาบนชายหาดเอ่ยปากถามชายคนแรกว่า
ทำอย่างนี้ไปเพื่ออะไร เพราะไม่ว่าจะเร่งมือแค่ไหน
ปลาดาวจำนวนมากก็ยังต้องตายอยู่ดี
ยิ่งนำจำนวนปลาดาวที่รอดชีวิตเพียงน้อยนิด
มาเทียบกับปลาดาวที่นอนอยู่เกลื่อนหาด
การลงมือลงแรงกับการเพิกเฉย ก็แทบจะได้ผลลัพธ์ที่ไม่ต่างกัน

ชายหนุ่มคนแรกหยิบปลาดาวขึ้นมาหนึ่งตัว
ก่อนจะวางมันลงในน้ำอย่างช้า ๆ

"อย่างน้อย... ก็ต่างกันที่ตัวนี้"

เขาตอบข้อสงสัยด้วยแววตาที่ชุ่มไปด้วยความหวัง

. . . . . . . . . . .

คงไม่ใช่การกล่าวร้ายจนเกินไป
หากจะบอกว่าคนส่วนใหญ่ที่รายล้อมอยู่รอบตัวเรา
ต่างเลือกที่จะเดินผ่านปลาดาวไปเฉย ๆ
ด้วยเหตุที่ถอดใจเมื่อเห็นภาพสุสานปลาดาวอันกว้างใหญ่ไพศาล
และก็คงไม่ใช่การมองโลกในแง่ดีจนเกินไป
ถ้าจะบอกว่ายังมีคนอีกจำนวนไม่น้อย ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตา
ก้มเก็บปลาดาวคืนลงสู่ทะเลอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

ในความรู้สึกของพวกเขา
แม้จะไม่สามารถต่อชีวิตให้กับปลาดาวได้ทั้งหมด
ขอแค่ปลาดาวแม้เพียงสักตัวได้มีชีวิตรอดกลับสู่ทะเล
มันก็คุ้มค่ากับการที่ได้ลงมือทำ

(คัดจากส่วนหนึ่งของบทสัมภาษณ์ เพียรพร ดีเทศน์
สาวปริญญาตรีเกียรตินิยมที่เข้าทำงานในป่าอุทิศตัวเพื่อช่วยเหลือสังคม
นิตยสาร a day ฉบับมกราคม ๒๐๐๔)

ที่มา http://larndham.net/index.php?showtopic=11317

ต่อย [ 2004-02-08 23:14:09 ]