บทความ - 00186 : ลมวิเศษ

ลมวิเศษ

ของที่หนักราวกับก้อนหินมหึมา แทบจะไม่ขยับเขยื้อนเอาเลย บางทีก็ปลิวไปได้ง่าย ๆ เพราะลมเบา ๆ

ที่พูดนี้ไม่ได้หมายถึงลมสลาตัน หรือเทคโนโลยีใหม่ล่าสุด ลมที่ว่าอยู่ใกล้ตัวเรายิ่งกว่านั้นอีก ก็ลมหายใจไงล่ะ

ลมหายใจเข้าออกนี้แหละ สามารถพัดพาของหนักออกไปได้ ของหนักที่ว่าไม่ได้อยู่ที่ไหน หากอยู่ในใจเรานั่นเอง

ความเครียด ความโกรธ ความวิตกกังวล เกิดขึ้นกับเราเมื่อใด ใจก็จะหนักราวกับมีหินก้อนใหญ่ ถ่วงอยู่ข้างใน

หินที่หนักเกินกำลัง เพียงแค่เราปล่อยมือ มันก็ตกลงพื้นแล้ว แต่หินในใจนั้น แม้อยากปล่อย ก็ไม่ยอมไปจากเราง่าย ๆ

ถ้าทำเท่าไหร่มันก็ไม่ยอมไป ลองใช้ลมหายใจของเราดีไหม วิธีการก็ง่าย ๆ แค่หายใจเข้าลึก ๆ หายใจออกยาว ๆ ลืมตาหรือปิดตาก็ได้ทั้งนั้น ตอนทำใหม่ อย่าปล่อยให้ลมหายใจเดินทางเข้าออกร่างกายของเรา อย่างโดดเดี่ยว ให้ส่งใจไปเป็นเพื่อนร่วมทางกับลมหายใจด้วย การน้อมใจให้จดจ่อ อยู่กับลมที่เคลื่อนเข้าเคลื่อนออก อย่างสม่ำเสมอ จะช่วยให้ลมหายใจของเรามีพลังมากขึ้น มันเข้มแข็งมั่นคงขึ้น เพราะมีใจเป็นเพื่อนนั่นเอง

ลองทำแบบนี้อย่างช้า ๆ ไม่เร่งรีบ ติดต่อกันสัก ๑๐ ครั้งหินที่กองสุมจะค่อย ๆ หล่นไปจากใจทีละก้อน ๒ ก้อน แรก ๆ อาจเป็นแค่ก้อนเล็ก ๆ แต่ถ้าเราทำนานขึ้นและต่อเนื่อง ใจไม่วอกแวกหรือละจากลมหายใจ แอบไปโลดแล่นที่อื่น ทีนี้หินก้อนใหญ่ ๆ ก็ถึงคราวต้องไปบ้าง

ใจกับลมหายใจนั้น เกี่ยวข้องสัมพันธ์กันอย่างแน่นแฟ้น เวลาเราเครียดหรือโกรธ ลมหายใจของเราจะปั่นป่วน แรง ตื้นและถี่ แต่ถ้าเราดูแลลมหายใจของเราให้ดี ๆ อย่างที่ว่ามา ใจของเราจะเริ่มเบาและคลาย

ลมหายใจ นอกจากจะเป็นลมวิเศษที่สามารถปัดเป่าหินออกจากใจแล้ว ยังช่วยพัดพาความเย็นมาสู่ใจเรา เวลาเกิดโทสะ ถ้าไม่อยากทรมานเพราะไฟโทสะ ก็ลองใช้ลมหายใจของเราระงับดับความร้อนรุ่มดูบ้าง ถ้าทำได้บ่อย ๆ จะรู้ว่าลมหายใจนี้เป็นเพื่อนที่แสนวิเศษ เพราะไม่เพียงแต่จะเก่งในการปลอบใจให้เย็นลง ยังช่วยเตือนไม่ให้ลุแก่โทสะ จนเผลอทำสิ่งที่ไม่ควรทำ

เพราะฉะนั้น เวลาโกรธใคร ก่อนจะตอบโต้ ขอให้หายใจลึก ๆ สัก ๑๐ ครั้ง แล้วจึงค่อยพูดหรือทำ คนที่เปิดโอกาสให้ลมหายใจได้เตือนสติตนเองในยามเช่นนั้น มักไม่ค่อยเสียใจภายหลังจากที่ทำอะไรลงไป แต่ปัญหาก็คือ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าลมหายใจเป็นเพื่อนที่ประเสริฐ แต่เราก็มักลืมเพื่อนคนนี้เสมอเวลามีปัญหา


เพื่อไม่ให้ลืมง่าย เราจึงควรระลึกนึกถึงลมหายใจของเราอยู่เสมอ ด้วยการน้อมใจจดจ่ออยู่กับลมหายใจเข้าและออกทุกครั้งที่มีโอกาส แม้จะมีเวลาประเดี๋ยวเดียวก็ไม่เป็นไร เริ่มแรกทำตอนว่าง ๆ เช่น เวลานั่งรถ รอไฟแดง ฟังวิทยุ ดูโทรทัศน์ พักโฆษณา ตอนล้างมือหรือเข้าห้องน้ำก็เป็นโอกาสวิเศษ ที่เราจะได้ทำความคุ้นเคยกับลมหายใจของเราด้วยเช่นกัน

ต่อไปก็ลองฝึกระหว่างทำงาน เช่น ระหว่างประชุม หรือขณะกำลังครุ่นคิดเรื่องงานการ ตอนที่กำลังเหนื่อยหรือเครียดนั่นแหละ เหมาะดีนัก พักสมองสักครู่ แล้วลองทำดูสักหน่อย ให้รู้สึกสบาย ๆ เหมือนกับว่าทำเล่น ๆ ใจจะวอกแวก ฟุ้งซ่านไปบ้างก็ไม่เป็นไร แต่ขอให้หายใจเข้าออกติดต่อกันอย่างน้อย ๑๐ ครั้ง ถ้าไม่ได้ ลดเหลือ ๕ ครั้งก็ยังดี

ที่มา http://www.budnet.info/article/k81_Rinji1.php

ต่อย [ 2004-09-09 16:10:30 ]