บทความ - 00193 : พวกเราทุกคนคือดอกไม้

พวกเราทุกคนคือดอกไม้

แปลจากบทที่สองของหนังสือ
Touching Peace: Practicing the Art of Mindful Living
ของ Thich Nhat Hanh

บนวิถีแห่งเซนนั้นสมาธิและบทกวีเป็นสิ่งที่ดำเนินไปด้วยกัน บทกวีนั้นมาจากจินตนาการกับเสียงดนตรี และจินตนาการก็สามารถเป็นส่วนช่วยให้การฝึกสมาธิทำได้ง่ายขึ้น ต่อไปนี้จะขอยกตัวอย่างกลอนเปล่าที่จะช่วยในการฝึกเจริญสติของพวกเรา หลายคนที่ทดลองทำตามดูแล้วพบว่ามันช่วยสร้างแรงบันดาลใจและให้ผลเป็นที่น่าพอใจทีเดียว:

เมื่อหายใจเข้า ฉันรู้ว่าฉันหายใจเข้า
เมื่อหายใจออก ฉันรู้ว่าฉันหายใจออก
เข้า/ออก

เมื่อหายใจเข้า ฉันเห็นตัวฉันเป็นเช่นดอกไม้
เมื่อหายใจออก ฉันรู้สึกถึงความสดชื่น
ดอกไม้/ความสดชื่น

เมื่อหายใจเข้า ฉันเห็นตัวฉันเป็นเช่นภูเขา
เมื่อหายใจออก ฉันรู้สึกถึงความมั่นคง
ภูเขา/ความมั่นคง

เมื่อหายใจเข้า ฉันเห็นตัวฉันเป็นดั่งผืนน้ำนิ่งใส
เมื่อหายใจออก ฉันเห็นภาพสะท้อนจากผิวน้ำ
ผืนน้ำ/ภาพสะท้อน

เมื่อหายใจเข้า ฉันเห็นตัวฉันเป็นที่ว่าง
เมื่อหายใจออก ฉันรู้สึกถึงอิสรภาพ
ที่ว่าง/อิสระ

พวกเราทุกคนไม่ว่าจะเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่ต่างก็เป็นดอกไม้ด้วยกันทั้งสิ้น เปลือกตาของเราเปรียบเสมือนกลีบของดอกกุหลาบโดยเฉพาะในยามที่มันกำลังปิดลง หูของเราเปรียบเหมือนกับดอกหญ้ายามเช้าเฝ้าฟังเสียงนกร้องยามโผบินออกจากรัง ริมฝีปากของเรายามแย้มยิ้มช่างสดใสไม่ผิดอะไรกับดอกไม้ที่งดงาม และมือทั้งสองของเราก็เป็นดั่งดอกบัวที่มีห้ากลีบ ส่วนการปฏิบัติของพวกเราก็คือการที่เราจะรักษาความเป็นดั่งดอกไม้ที่สดชื่นแจ่มใส ไม่ได้เป็นการทำเพื่อประโยชน์ส่วนตัวแต่เพื่อความสุขของทุกๆ คน

เป็นที่รู้กันดีว่าหากเราทิ้งดอกไม้ไว้ให้ขาดน้ำ ภายในไม่กี่ชั่วโมงมันก้านของมันก็จะเริ่มเหี่ยวเฉา และมันก็อาจจะช้าเกินไปที่จะนำมันกลับไปให้น้ำได้อีก เพราะปลายก้านที่แห้งเหี่ยวของมันไม่สามารถจะทำหน้าที่ดูดซึมน้ำได้แล้ว การที่จะรักษาชีวิตของดอกไม้ดอกนี้ไว้ได้ เราจำเป็นจะต้องตัดก้านของมันออกเพื่อให้น้ำสามารถไหลเข้าไปในเซลล์ของมันได้ นอกจากนั้นเรายังอาจจะต้องเฉือนผิวบางส่วนของก้านออก เพื่อช่วยให้น้ำซึมเข้าไปได้มากขึ้น ภายในเวลาไม่นานนักดอกไม้ของเราก็จะกลับมาสดใสเช่นเดิม

พวกเราทุกคนก็เป็นเหมือนดังเช่นดอกไม้ แต่บางครั้งความเป็นดอกไม้ของพวกเราก็แห้งเหี่ยวไปและต้องการการดูแลเอาใจใส่ เนื่องจากพวกเราเป็นมนุษย์ดังนั้นเราก็ต้องการอากาศเพื่อหายใจ ยามที่เราหายใจลึกๆ เข้าและออกอย่างมีสติ ความเป็นดอกไม้ของพวกเราจะบานสะพรั่งขึ้นในทันที การหายใจนี้เราสามารถทำได้ไม่ว่าเราจะกำลังนั่ง กำลังยืน กำลังนอน หรือกำลังเดิน และหลังจากภายในช่วงเวลาไม่กี่นาที เราก็จะมีความสดชื่นแจ่มใสเพียงพอที่จะแบ่งปันความรู้สึกนี้ให้กับคนอื่นด้วย พวกเขาเหล่านั้นต้องการให้เราเป็นดั่งดอกไม้ เพราะในยามที่พวกเขาท้อแท้ผิดหวัง ถ้าหากเขาเห็นเรามีความสุข เขาก็จะสามารถระลึกย้อนกลับไปหาความเป็นดอกไม้ของพวกเขาและสามารถยิ้มได้อีกครั้ง และนั่นก็คือสิ่งที่เราจะสามารถช่วยเหลือคนรอบข้างของเราได้ ไม่ใช่เพียงแค่เพื่อตัวเราเท่านั้น

การทำสมาธิเป็นการนำความสงบ และความปีติสุขมาสู่ตัวเราเองและเผื่อแผ่ไปยังคนอื่นๆ

ที่มา http://larndham.net/cgi-bin/kratoo.pl/009595.htm

ต่อย [ 2004-10-04 21:30:22 ]