บทความ - 00098 : ตัวอย่างความกล้าหาญที่แสดงออก.......ช้าไปหน่อย

ตัวอย่างความกล้าหาญที่แสดงออก.......ช้าไปหน่อย

> > เธอลืมโทรศัพท์มือถือไว้บนรถไฟฟ้า กว่าผมจะเห็นรถไฟก็ออกจากสถานีแล้ว
> > ผมได้แต่หวังคอยว่าเธอจะโทรกลับมาเข้าเครื่องเพื่อเช็คว่าใครเป็นคนเก็บให้
> > เฝ้าคิดประโยคคำพูดสวยๆ และสถานที่นัดหมายเท่ๆ สำหรับการคืนโทรศัพท์
> > ใช่...ผมแอบชอบเธอมาหลายสถานีแล้ว ขึ้นสถานีเดียวกัน นั่งข้างกัน
> > อยากพูดคุยแต่ไม่กล้า
> > ผมลอบมองเธอผ่านเงาสะท้อนจากกระจกหน้าต่างรถ
> > แต่ละวันมีสิ่งดีๆ ผ่านเข้ามาในชีวิต เราจะเก็บไว้หรือปล่อยผ่านไป
> >
> > เสียงโทรศัพท์ดังมีสายเรียกเข้า ผมรับสายแต่ไม่ใช่เสียงของเธอ
> > เป็นเสียงจากนางพยาบาล
> >
> > คุณพ่อเธอเป็นลมฟุบข้างถนน พลเมืองดีช่วยอุ้มส่งโรงพยาบาล
> > อาการหนักมากต้องรับการผ่าตัดด่วน คุณพ่อมีเธอเป็นลูกคนเดียว
> > ผมมีมือถืออันเดียวของเธอ ผมจึงกลายเป็นญาติคนเดียวที่สนิทที่สุดในขณะนี้
> > ผมรีบไปโรงพยาบาลทันที ถึงห้องไอซียู ป้ายหน้าห้องบอกให้ปิดมือถือก่อนเข้า
> > แล้วพอปิดมือถือของเธอผมก็เปิดอีกไม่ได้ เพราะรหัสผ่านไม่มี
> > ผมทำทุกอย่างเท่าที่พอจะทำได้ เซ็นชื่ออนุญาตให้ทำการผ่าตัดคุณพ่อ
> > ผมรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมด
> > รวมทั้งกลับไปตามหาเธอบนสถานีรถไฟฟ้าที่เห็นเธอครั้งสุดท้าย
> > ผมรู้สึกได้ว่าเธอก็คงกระวนกระวายตามหาคุณพ่อของเธอเหมือนกัน
> >
> > "เธอมารับคุณพ่อกลับไปแล้วค่ะ"
> > นางพยาบาลบอกเมื่อเห็นผมงงกับเตียงคนไข้ที่ว่างเปล่า
> > "เห็นบอกว่าพอรู้ว่าคุณพ่อเธอหายไป เธอก็โทรเช็คทุกโรงพยาบาลที่ใกล้บ้าน"
> > แต่ผมเช็คทุกบ้านที่ใกล้โรงพยาบาลไม่ได้ "เธอยังฝากข้อความถึงคุณด้วย"
> > นางพยาบาลยื่นกระดาษแผ่นเล็กๆ มาให้ เป็นตัวเลขสี่หลักลายมือบรรจง '2120'
> > "เธอบอกจะโทรไปหาคุณเอง" พยาบาลยิ้ม ผมยิ้มรับ หยิบมือถือของเธอขึ้นมาดู
> >
> > แต่ละวันมีสิ่งดีๆ ผ่านเข้ามาในชีวิต ระหว่างเราแอบมองสิ่งดีๆ
ผ่านเงาในกระจก
> > บางทีสิ่งที่ดีๆ ก็แอบมองเราอยู่เหมือนกัน
> >
> > เธอ : ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างนะคะ
> > เขา : ไม่เป็นไรหรอกครับ
> > เธอ : แล้วเราจะเจอกันที่ไหนดีคะ
> > เขา : ตรงแบล็คแคนย่อนในสถานีรถไฟที่เราเคยขึ้นบ่อยๆ เป็นไงครับ
> > เธอ : ได้ค่ะ กี่โมงดีคะ
> > เขา : อีกชั่วโมงนึงเจอกันนะครับ
> > เธอ : ได้ค่ะ พอคุณถึงแล้วโทรเข้าเบอร์นี้นะคะ 01***-****
> > เขา : ได้ครับ ว่าแต่คุณมีมือถือสองเครื่องหรือครับ
> > เธอ : อ๋อ ไม่ใช่หรอกค่ะ ดิฉันยืมมือถือของคู่หมั้นดิฉันมาน่ะค่ะ
> > เขา : เออออ.................ครับ แล้วเจอกันนะครับ...
> > เธอ : ขอบคุณอีกครั้งนะคะ แล้วเจอกันค่ะ
> >
> > เขา : เราจะพอเป็นเพื่อนกันได้มั๊ยครับ
> > เธอ : อืมมม ได้ซิคะ
> >
> > เขา : คือผมเห็นคุณขึ้นระไฟฟ้าไปทำงานมาสามปีแล้วครับ
> > ทุกครั้งถ้ามีที่ว่างผมพยายามไปนั่งข้างคุณ หรือไม่ก็ไปยืนข้างๆ คุณ
> > ผมแอบมองคุณจากเงาสะท้อนในกระจกทุกครั้งเลยครับ
> >
> > เธอ : จริงหรือคะ ดิฉันก็มองคุณมานานแล้วค่ะ แต่ดิฉันมองที่คุณตรงๆ เลยค่ะ
> > ดิฉันมองคุณปีนึงเต็มๆ เลยค่ะ แต่คุณไม่มีทีท่าว่าจะมองดิฉันเลย
> > ตอนนั้นดิฉันเห็นคุณมองแต่วิวข้างนอก ดิฉันมองอยู่หนึ่งปีเต็ม
> > ดิฉันคิดว่าคงไม่มีหวังแล้ว ยังไงๆ เขาก็ไม่สนใจดิฉัน
> > ดิฉันเลยไม่ได้สนใจคุณอีกเลยค่ะ
> > สองปีให้หลังดิฉันเลยมองคนที่อยู่อีกข้างของดิฉัน
แล้วเขาก็ส่งยิ้มให้ดิฉันค่ะ
> > เรามองกันอยู่ปีครึ่งค่ะ หกเดือนที่แล้วเราก็ได้คุยกันครั้งแรกค่ะ
> > คุณเชื่อมั๊ยคะว่าเราเพิ่งหมั้นกันอาทิตย์ที่แล้วเองค่ะ
> >
> > เขา : ............(อึ้งไปเลย พูดไม่ออก)..............คะคคครับ......
> >
ขอให้คุณกับคู่หมั้นมีความสุขมากๆนะครับ..........แล้วเจอกันครับ..........บายค
รับ
> > .......
> > call ended 5.36 min
> > divert on DPC 1800
> > แปะ แปะ น้ำตาลูกผู้ชาย

ต่อย [ 2003-07-10 00:00:00 ]