บทความ - 00099 : มันมากับถนน

มันมากับถนน

บ้านหลังคาจากตอนที่แม่ให้ผมเกิด เพิ่งเปลี่ยนจากฟากไม้ไผ่เป็นฟากไม้กระดาน อยู่ริมคลองบางเรือหัก ใกล้ปากอ่าวแม่กลองครับ

เมืองแม่กลองก่อน พ.ศ.2500 มีทางรถไฟสายแม่กลองวงเวียนใหญ่ เป็นทางเข้ากรุงเทพฯ อยู่สายเดียว การเดินทางใกล้ไกล ก็ใช้ทางน้ำ

แม่เล่าให้ฟัง ผมเกิดหลังสงคราม ของใช้พวกเสื้อผ้าและยาหายาก แต่คนใกล้ปากอ่าว ริมคลองน้ำกร่อยอย่างบ้านเรา ไม่เคยอัตคัดอาหาร

ปลาทูจากทะเล มากันแต่ละทีเป็นลำเรือโป๊ะ เหลือจากขายก็ขนขึ้นร้านหน้าบ้าน เรียกเพื่อนบ้าน มาช่วยควักไส้ คนควักได้ไตปลาเอาไปทำน้ำปลา เถ้าแก่เอาปลาไปดองน้ำเกลือทำปลาทูเค็ม

เบื่อปลาทูแม่คว้าสวิงลงคลอง พักเดียวก็ได้กุ้งฝอยต้มหวานเต็มหม้อ เด็กผู้ชายวางเบ็ดหน้าบ้าน ปลากดชุมจะตายชัก ดำไปก้นคลองหอยกะพงก็มี หอยกะพงตัวมันเล็กนัก เป็นอาหารจานโปรดของเป็ด

หลายบ้านช่วงสงคราม ท่านผู้นำรณรงค์ให้ทำสวนครัว ผักตำลึงมักขึ้นริมรั้วหลังบ้าน ใต้ถุนบ้านมักเลี้ยงเปิด ผมชอบไปรอดูเป็ดออกไข่ จับมาดูมันอุ่นนุ่มหยุ่นมือ แป๊บเดียวมันก็แข็ง

เตี่ยแยกไปทำประมง แม่ก็ทำสวนตาล ตอนเราเคี่ยวตาลน้ำตาลกำลังจะเดือด ผมก็ขอพี่สาว ตอกไข่เป็ดใส่ลงไป พริบตาเราก็ได้ไข่หวานลอยน้ำตาล

รสชาติไม่มีที่ใดเหมือน

ข้าวสารแพงนัก แม่เคยบ่นเสียงเศร้า

ที่มา http://www.thairath.com/thairath1/2546/column/dragon/jul/10_7_46.asp

ต่อย [ 2003-07-10 00:00:00 ]