ความคิดเห็นที่ 1
............."น่า......เดี๋ยวตอนเย็นกลับมาเจอกันนะ" ผมบอกกับแมวตัวโปรดที่อุ้มอยู่ในอ้อมอก... จากนั้นผมก็ปล่อยเขาลง ปิดประตูบ้านแล้วเดินจากบ้านไปพร้อมกับลูกสาว เราสองคนเดินออกไปรอรถของน้องหมากับแหย่ม(แหม่มกับหย๋า)ที่จะมารับที่หน้าปากซอยเทศบาล 43 ซอยบ้านผมเองแหล่ะ แต่คงมีอะไรซักอย่างผิดพลาดในการสื่อสารเพราะรถยังไม่มาเสียที แต่สุดท้ายน้องๆ ก็ขับรถมาถึง ถึงแม้จะสายไปนิดหน่อยก็ไม่อาจทำให้ผมรำคาญใจได้เพราะตอนนี้ผมกำลังคิดอยู่ว่า "จะขับรถไปถูกรึวะ?" แผนที่ที่ผมได้รับจากน้องแอดมินที่บริษัทมันช่างเหมือนลายแทงเสียจริง......
.............กลิ่นมาม่าซึ่งเป็นอาหารเช้าของน้องทั้งสองทำให้ผมรู้สึกปั่นป่วนเหลือเกิน แน่หล่ะนอกจากจะต้องกังวลใจเรื่องแผนที่แล้วยังต้องมาทนกับกลิ่นของอาหารญี่ปุ่นอันนี้อีก.... ผมจับไมล์วัดระยะทาง และใช้ความรู้สึกในการขับรถ จนมาโผล่ที่อำเภอบ่อทองจนได้ ผมมองดูแผนที่อีกครั้งให้แน่ใจว่าถัดจากแยกบ่อทองแล้วอีกกี่กิโลถึงจะถึงโรงเรียนบ้านคลองโอ่ง
.............แต่......เมื่อขับออกมาจากแยกได้สักพัก ผมเห็นป้ายแว๊ปๆ ข้างทาง "โรงเรียนบ้านคลองโค" ผมรีบเลี้ยวเข้าไปทันที....แล้วเบรค จึ่ก จอดรถถามความเห็นจากสมาชิกร่วมเดินทาง "เฮ้ย....ใช่โรงเรียนนี้ป่าวฟระ?" น้องๆ ทั้ง 3 คนเงียบกริบ.....ไปสัก 5 วินาทีได้ ปานเหมือนจะกลั้นลมหายใจ น้องแหม่มพูดขึ้นว่า "ถ้าเป็นคลองโคเค้าคงแจ้งมาบอกไปนานแล้วหล่ะเพ่"
..........." เอาหล่ะ เอาหล่ะ คลองโอ่งก็คลองโอ่ง " ผมกลับรถออกมาโดยรู้สึกไม่แน่ใจเลย........
|
