กี่ทีๆ ที่...เสม็ด ไม่เห็นจะเสร็จซักที"หวัดดีจ้ะ...แม่" ผมยกมือไหว้พร้อมกับกอดแม่อย่างดีใจ
ผมไม่ได้กลับบ้านมาเกือบ 2 เดือนแล้ว ไม่อยากบอกว่าเพราะอะไร เป็นคำตอบแบบเดิมๆ ที่เพื่อนๆ ผมสุดจะเบื่อกับข้ออ้างแบบซ้ำๆ เดิมๆ
"กินข้าวกันมาอ๊ะยังหล่ะ ลองไปหาดูอยู่หลังบ้านน่ะ" สิ้นเสียงแม่ผมเท่านั้น ผมก็เดินรี่ไปในครัวพร้อมกับผลไม้ไฮโซ-โกอินเตอร์
"ทุเรียนครับ...ทุเรียน" พันธุ์หมอนทองขนาด 2 กิโลย่อมๆ ว่าแล้วก็ "โช๊ะเลย" ผมรีบยัดมันลงท้องภายในเวลาไม่เกิน 15 นาที ที่ทำได้เร็วขนาดนี้ก็เพราะว่านี่เป็นทุเรียนลูกแรกในรอบปี แถมมันยังเป็นผลไม้ที่ผมโปรดปรานมากที่สุดในชีวิต
"แล้วมาอยู่บ้านกี่วันหล่ะเนี่ย" เป็นคำถามที่ค่อนข้างมีความหวังค่อนข้างมาก ก็วันที่ผมกลับเนี่ยเป็นวันหยุดติดต่อกันตั้ง 3 วันแน่ะ
"อ๊ะ...เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ไปแล้ว เพื่อนๆ พี่ๆ ที่ออฟฟิศเค้าจะมาเที่ยวเสม็ด 1 คืน แถมต่อด้วยเขาแหลมหญ้าอีก 1 คืนจ้าแม่" ผมตอบแบบไม่รู้สำนึกว่าแม่ผมมีเรื่องมากมายที่อยากจะคุยด้วยตามประสาแม่-ลูก ที่ไม่ค่อยได้เจอกันบ่อยๆ แถม 2-3 เดือนลูกชายจะกลับบ้านมาสัก 1 ครั้ง
"นะ...แม่นะ เดี๋ยวก็กลับมาอีกน่ะ" เป็นเสียงร้องขอเชิงอ้อนแม่ว่าอย่าน้อยใจไป ก็ไม่ใช่ว่าผมจะไม่สำนึกนะ แต่ว่าผมตั้งใจไว้แล้วว่าอีก 2 สัปดาห์ผมจะกลับมาอีกครั้งเป็นแน่แท้
2005-05-12 23:42:48
|